Why van The Cats in de Top 2000
Why van The Cats in de Top 2000
Ken je mijn Top 2000 app voor Android?
Staat Why van The Cats in de Top 2000?
Why van The Cats stond 17 keer in de Top 2000. De eerste keer in de editie van 1999 en voor het laatst in de editie van 2016. De hoogste notering is 842 en werd bereikt in 2006 . De laagste gewaardeerde positie is 1792, dat gebeurde in 2016.
Releasedatum volgens Spotify: 1969-01-01
Over Why
Why is een single van The Cats die werd uitgebracht in 1969 en de nummer 1-positie van de Top 40 behaalde. Hetzelfde jaar werd het op hun lp Colour us gold uitgebracht. Het nummer werd geschreven door de bassist van The Cats, Arnold M\u00fchren.\nNa de nummer 1-hit Lea uit de pen van M\u00fchren, werd bij de platenmaatschappij Bovema verlangend uitgekeken naar een volgende compositie van zijn hand. M\u00fchren besloot een duet te schrijven waarin zowel de vorige als de huidige leadzanger (Cees en Piet Veerman) een rol zouden hebben. Ontevreden over het studioresultaat, vroeg Cees Veerman aan M\u00fchren om zijn deel te zingen, waardoor het een duet werd van Piet Veerman met Arnold M\u00fchren. Ook Why kwam op nummer 1 van de Top 40 terecht, waar het vijf weken achter elkaar bleef staan. Het stond bij elkaar dertien weken in de Top 40.\nOp de B-kant van de single staat ook een eigen nummer, Mandy my dear, dat door Jaap Schilder werd geschreven.\nVan het nummer verschenen verschillende covers, zoals van Tony Ronald (Spanje), Nenny Triana (Djandji Tak Bertepi, Indonesi\u00eb) en Ernie Djohan (Singapore). Vertaald naar Zij werd het nummer ook opgenomen in Volendam De Musical (musical sinds 2010). Verder brachten The Cats nog een Duitstalige versie uit op de elpee Katzen-spiele, onder de naam Wo ist die Liebe. De tekst ervan werd geschreven door Benny Lux, een pseudoniem van John M\u00f6ring.
Over The Cats
The Cats waren een popgroep uit Volendam. Ze bestonden van 1964 tot 1985, zij het met enkele onderbrekingen, en waren van 1968 tot 1975 een van de meest succesvolle bands van Nederland. De bezetting bestond uit Cees Veerman, Piet Veerman, Arnold M\u00fchren, Jaap Schilder, Theo Klouwer en (van 1972 tot 1975) Piet Keizer. Jan Buijs was vanaf de oprichting de manager.\nZe ontwikkelden een oorspronkelijk muziekgeluid dat de naam palingsound meekreeg. Het kenmerkt zich door de dramatiek in de stem van Piet Veerman, de achtergrondzang van de andere leden, de composities van Arnold M\u00fchren en het studiowerk van Klaas Leyen en Wim Jongbloed. De stijl vond navolging bij veel andere Volendamse artiesten, zoals Maddog, Left Side, Next One en vanaf 1977 BZN.\nCees Veerman was aanvankelijk de leadzanger en Piet Veerman had deze rol vanaf 1968 voor de A-kanten van de singles. De eerste nummers waren covers of werden buiten de groep geschreven. Daarna kwam steeds meer werk van eigen hand, waaronder de grote hits Lea, Why, Marian, Magical mystery morning, Where have I been wrong, Let's dance en There has been a time. De meest verkochte single is One way wind. The Cats verkochten meer dan dertien miljoen geluidsdragers. 36 singles kwamen in de Top 40 terecht, waarvan vijf op nummer 1 en negentien in de Top 10. In de alltimelijst Top 2000 zijn in de loop van de tijd dertien nummers opgenomen.\nDe band trad op in binnen- en buitenland, waaronder Indonesi\u00eb, Suriname en op de Antillen. Twee albums werden in de Verenigde Staten geproduceerd door Al Capps. In 1974 was er een optredenstop van ongeveer een jaar. In deze periode brachten drie bandleden soloalbums uit. Na een hervatting van de optredens viel de band in 1979 geheel uit elkaar. Vervolgens was er van 1982 tot 1985 een comeback. In 1994 was er nog een vergeefse poging hiertoe door drie bandleden zonder Piet Veerman. Kort na de eeuwwisseling werden twee tributebands opgericht en vijftien jaar later nog een derde.
Andere liedjes van The Cats
- Sure He's A Cat (1967)
- Lea (1968)
- Times Were When (1968)
- Marian (1969)
- Scarlet Ribbons (1969)
- Where Have I Been Wrong (1970)
- One Way Wind (1971)
- Let's Dance (1972)
- Vaya Con Dios (1972)
- Be My Day (1974)
- Rock 'n Roll (1974)
- The End Of The Show (1980)